HEARTBROKEN
Drie jaar -1096 dagen- geleden, op de vierde ochtend van onze vakantie, viel jij totaal onverwachts en zonder afscheid dood neer. Dié dinsdag, 30 juli 2019, werd de bodem onder onze voeten weggeslagen, onze 3-eenheid en harten gebroken. Mijn allerliefste, sterke, vriendelijke, nuchtere, grappige, liefdevolle, geweldige Steve, het is en blijft niet te bevatten.
Wat mis jij toch veel, lieve schat. Wij missen 24/7 jouw veilige, warme knuffels, onze beste vriend, jouw band en gekkigheid met Dyl, het praten over en altijd trots zijn op onze zoon, die ene blik en precies weten wat de ander bedoelt, het luisteren naar en meezingen met ‘onze’ nummers in de auto, samen in de keuken bezig zijn, huilen van het lachen, jullie praten en alles weten over voetbal én jullie Feyenoord, de gezelligheid, Dyl en jij die geen achtbaan te gek vinden, het onvermoeibaar kietelen op mijn rug, Dyl die aan jouw oorlel zit, je humor, mijn hand in de jouwe, het what’s appen en bellen, op vakantie altijd verkeerd rijden (maar dan wel op de leukste plekjes terecht komen), de geur van koffie in de ochtend, je kennis, ons dagelijkse normale en zelfs je snurken en de irritaties, de drankjes op ‘ons’ terrasje even verderop, jouw gek zijn op kerst, je eerder thuiskomen van een zakenreis omdat je geen voetbalwedstrijd van Dyl wil missen, jouw Zino geur, op vakantie lekker lang op het strand blijven “dit kunnen wij zo goed hè Maris”, het op elkaar ingespeelde, je rust, onze liefde voor USA, de onbezorgdheid, nooit uitgekletst zijn, elkaar door en door kennen, ‘always got each others back’, jouw liefde, je rust en dat fijne thuis-gevoel.
Nooit meer… zonder jou… hoe dan?
