HEARTBROKEN
Twee jaar geleden -30 juli 2019- liep je tijdens onze vakantie, energiek en nietsvermoedend zonder enige waarschuwing of afscheid je dood tegemoet. Mijn allerliefste, sterke, vriendelijke, nuchtere, grappige, liefdevolle, geweldige Stevie. Die dinsdagochtend sloeg de grond onder onze voeten vandaan en jij, ons leven en onze 3-eenheid werden voor altijd een herinnering… het is en blijft niet te bevatten.
Wat constant blijft is het grote gemis naar jouw veilige, warme knuffels, onze beste vriend, jouw band en gekkigheid met Dyl, het luisteren naar en meezingen met ‘onze’ nummers in de auto, samen in de keuken bezig zijn, huilen van het lachen, jullie praten over voetbal, de gezelligheid, Dyl en jij die geen achtbaan te gek vinden, het onvermoeibaar kietelen op mijn rug, Dyl die aan jouw oorlel zit, je humor, mijn hand in de jouwe, het what’s appen en bellen, op vakantie altijd verkeerd rijden (maar dan wel op de leukste plekjes terecht komen), jullie mopperen op Feyenoord (gisteravond gelukkig door), je kennis, de liefde, ons dagelijkse normale en zelfs je snurken en de irritaties, de drankjes op ‘ons’ terrasje even verderop, jouw gek zijn op kerst, je eerder thuiskomen van een zakenreis omdat je geen voetbalwedstrijd van Dyl wil missen, op vakantie lekker lang op het strand blijven en balletje hooghouden met Dyl, het op elkaar ingespeelde, je rust, de onbezorgdheid, nooit uitgekletst zijn, elkaar door en door kennen en dat fijne thuis-gevoel.
Het 24/7 gemis van alles… nooit meer… zonder jou… hoe dan? ?
*laatste foto ‘samen’ ooit – 28 juli 2019 – Spanje*
