Heartbroken
Allerliefste Steve, deze ochtend 7 jaar, 84 maanden, 365 weken en 2557 dagen geleden, viel jij onverwachts dood op vakantie in Spanje neer. Ze zeggen dat tijd alles heelt, maar dat is totaal niet zo.
Ik weet niet hoe ik alles ga onthouden om te vertellen als ik jou weer zie. Dus… het WK was weer top en Gio is weer coach van Feyenoord. We zijn dinsdag naar Wham in China geweest, wow. En Steve… Bruno Mars was zooooo geweldig. Als je Dyl naast me had gezien echt die ogen. Ook dit hadden we met z’n 3-tjes mee moeten maken, alhoewel misschien was je er wel bij…
Geez wat missen wij: jouw veilige warme knuffels, onze beste vriend, jouw band en gekkigheid met Dyl en je had hem nog zoveel moeten leren, jouw humor en kennis, het luisteren naar en meezingen met ‘onze’ nummers in de auto, samen in de keuken bezig zijn, huilen van het lachen, jullie praten over voetbal en mopperen op Feyenoord, de gezelligheid, Dyl en jij die geen achtbaan te gek vinden, het onvermoeibaar kietelen op mijn rug, Dyl die aan jouw oorlel zit, mijn hand in de jouwe, het what’s appen en bellen, op vakantie in Amerika verkeerd rijden (maar dan wel op de leukste plekjes terecht komen), ons dagelijkse normale en zelfs je snurken en de irritaties, de drankjes op ‘ons’ terrasje even verderop, jouw gek zijn op kerst, je eerder thuiskomen van een zakenreis omdat je geen voetbalwedstrijd van Dyl en ons nog langer wilde missen, lekker lang op het strand blijven en balletje hooghouden met Dyl, het op elkaar ingespeelde, jouw rust, de onbezorgdheid, nooit uitgekletst zijn, elkaar door en door kennen en dat fijne thuis-gevoel.
Love and miss sooooo much 💔
