HEARTBROKEN
Vier jaar, 1461 dagen, geleden viel jij tijdens onze vakantie totaal onverwachts en zonder afscheid dood neer. Dié gitzwarte dinsdagochtend sloeg de bodem onder onze voeten weg en werden onze 3-eenheid en harten gebroken.
Mijn allerliefste, vriendelijke, nuchtere, grappige, liefdevolle, geweldige Steve wat mis jij toch veel. Wij missen jouw veilige warme knuffels, onze beste vriend, jouw band en gekkigheid met Dyl, het praten over en altijd trots zijn op onze zoon, die ene blik en precies weten wat de ander bedoelt, het luisteren naar en meezingen met ‘onze’ nummers in de auto, huilen van het lachen, jullie praten en alles weten over voetbal én Feyenoord, de gezelligheid, Dyl en jij die geen achtbaan te gek vinden, het onvermoeibaar kietelen op mijn rug, jouw humor kennis en rust, mijn hand in de jouwe, het what’s appen en bellen, op vakantie verkeerd rijden (maar dan wel op de leukste plekjes terecht komen), jouw gek zijn op koffie, ons dagelijkse normale vertrouwde, zelfs je snurken en de irritaties, de drankjes op ‘ons’ terrasje even verderop, onze filmavondjes, jouw gek zijn op kerst, eerder thuiskomen van een zakenreis omdat je geen voetbalwedstrijd van Dyl wil missen, jouw Zino geur, op vakantie lekker lang op het strand blijven “dit kunnen wij zo goed hè Maris”, het op elkaar ingespeelde, onze liefde voor USA, de onbezorgdheid, nooit uitgepraat zijn, elkaar door en door kennen, ‘always got each others back’, jouw liefde en dat fijne thuis-gevoel.
Nooit meer… zonder jou
